yargitay karari

Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2021/504 E. 2021/7139 K.

Esas No:2021/504
Karar No:2021/7139

K. Tarihi:

1. Ceza Dairesi         2021/504 E.  ,  2021/7139 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanığın 21.07.2016 havale tarihli dilekçesi ile eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunduğu, sanığa gerekçeli kararın tebliğinin yapıldığı tarih olan 14.01.2015 tarihinde … 3 Nolu T T**** *** Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğunun anlaşılmasına göre, eski hale getirme talebi ile 21.07.2016 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1) Hüküm tarihinde … 3 Nolu T T**** *** Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan, duruşmadan bağışık tutulma talebi olmayan ve bu konuda mahkemece verilmiş bir karar bulunmayan sanık duruşmaya getirilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin

(Ludi/İsviçre, B. No:
12433/86, 15.06.1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/4, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin ‘Adil yargılanma hakkı’ başlıklı 6. maddesine, T**** *** Anayasasının ‘Hak arama hürriyeti’ başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK‘nin 193. Ve 196. maddesine muhalefet edilmesi,
2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK‘nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan ‘Basit Kasten Yaralama’ suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına” ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK‘nin 251/1. maddesine göre, ‘Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst

sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.’ şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile ‘01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.’ şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile ‘…kovuşturma evresine geçilmiş…’ ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan ‘…basit yargılama usulü…’ yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece ‘kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı’ verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK‘de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK‘nin 251/3. maddesinde ‘Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir’ şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesi’nin
(Scoppola v İtalya

(No:
3 ‘ GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin ‘Kanunsuz ceza olmaz’ başlıklı 7. maddesi, T**** *** Anayasası’nın ‘Suç ve cezalara ilişkin esaslar’ başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK‘nin 7. ve 5271 sayılı CMK‘nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın ‘Basit Yargılama Usulü’ yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK‘nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK‘un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.

Yargıtay Kararı Hukukmedeniyeti.org sitesinden alıntılanmıştır.